“กระบวนการทำผลงานเพลงมีหลายขั้นตอน เริ่มจากปรึกษาค้นหาเรื่องราว คัดกรองเลือกบทเพลง เมื่อทำเพลงเสร็จเป็นอัลบั้ม ก็ต้องนำเสนอเรื่องราวด้วยมุกตลกขบขันเพื่อใช้ในการแสดงสด บนเวทีการแสดงเราต้องสร้างตัวละครใหม่ เรื่องราวใหม่ เอาความจริงในชีวิตมาเล่าเป็นเพลงภาษาคำเมือง เล่าด้วยมุมมองตลกขบขัน แต่สิ่งสำคัญคือต้อง อนุรักษ์ รณรงค์ ส่งเสริม ภาษาคำเมืองล้านนา ใช่ว่าเพียงตลกขบขันเพียงอย่างเดียว” “วิฑูรย์ ใจพรหม” คือ นักร้องนักแต่งเพลงภาษาท้องถิ่นภาคเหนือ (คำเมือง)…

“กำจัด ตาคำ” คือ สล่าช่างศิลป์จิตรกรรมพุทธประวัติตามผนังโบสถ์ สร้างงานประติมากรรมตามวัดวาอารามในพื้นที่ภาคเหนือ เป็นเวลานานเกือบ 30 ปี เป็นนักศึกษาศิลปกรรมนอกสถาบันสอนศิลปะ เขาเรียนรู้ศิลปะจากหนังสือและการทำงาน ใช้ชีวิตตามวิถีสล่าช่างศิลป์ มุมมองต่อโลกและศิลปะของเขาเป็นกลางและแปลกต่างจากคนทั่วไป ในห้วงสถานการณ์ที่ศิลปินและนักศึกษาศิลปะกำลังถูกเบี่ยงเบนความสนใจสู่สถานการณ์ทางการเมือง และเข้าไปมีส่วนร่วมกับการเคลื่อนไหวทางการเมืองหรือการประท้วงนั้น กำจัด ตาคำ สล่าช่างศิลป์ที่เติบโตมากับวัดและเรียนศิลปะด้วยตนเอง มองสถานการณ์ศิลปะกับการเมืองอย่างไร? สล่าช่างศิลป์กับทัศนะทางการเมือง ศิลปะเป็นเรื่องส่วนบุคคล…

“ผมเขียนเพลงไปเรื่อยๆ แล้วก็เล่นเพลงให้ลูกสาวฟัง ลูกสาวชอบ เด็กเป็นวัยที่บริสุทธิ์ ไม่ได้พบเจออะไร การที่ลูกสาวผมชอบเพลงก็แสดงว่าผมเดินทางมาถูกทาง เด็ก มีความบริสุทธิ์ของเขา บางครั้งเขาร้องอะไรขึ้นมาไม่รู้แต่มันไพเราะ เขาสามารถทำให้เราเป็นตัวเราได้ โดยที่เราเรียนรู้ เขาเป็นอีกคนที่สอนเรา เป็นคนเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไป ผมเน้นการเรียนรู้ซึ่งกันและกันมากกว่า บางครั้งเราก็ตั้งคำถาม เด็กวาดภาพถูกทฤษฎีหรือไม่ ถูกต้องหรือไม่ เช่นเดียวกับดนตรี การเล่นดนตรี เราต้องเล่นเหมือนกับที่เขาเล่นหรือไม่ ผมคิดว่าดนตรีมันอิสระ…

ศิลปินท้องถิ่นจังหวัดพะเยานาม “สล่าหนานแถม” หรือ “นายธีรศาสตร์ สุขเจริญ” ครบวัย 75 ปีเต็ม ผลงานของสล่าหนานแถมหากมองโดยผิวเผิน คล้ายกับงานเขียนของศิลปินวัยเด็ก แต่เมื่อลองพิจารณารายละเอียดของภาพวาดที่ผนังอุโบสถวัดป่าแดงบุญนาค จะมองเห็นความละเอียดละอออันเรียบง่าย เมื่อลองฟังความคิดของสล่าหนานแถมจะพบว่า รายละเอียดของภาพวาดที่เรามิเคยได้ยินได้เห็น เช่น เรือผีหลอก การล่อปลาก่อ หรือ วิถีชีวิตของคนโบราณที่ใช้ใบตองตึงเหมือนกับถุงพลาสติกยุคปัจจุบัน ถูกถ่ายทอดลงในภาพวาดฝาผนังในอุโบสถวัดป่าแดงบุญนาค…

“ความเข้าใจของผมในเรื่อง ละคร คือ ละครโทรทัศน์ ความคิดของผมเปลี่ยนเมื่อทำงานละครกับกลุ่มละครมะขามป้อม ทำให้ผมเข้าใจว่า รูปแบบละครมีหลากหลาย ละครคือการเปิดโลกทัศน์ เป็นการแสดงข้อมูลและเนื้อหาบางอย่างที่เราไม่เคยได้ยินได้ฟัง เช่น เรื่องราวของการข่มขืน , เหตุการณ์ 6 ตุลาคม ” ธนุพล ยินดี “ละครมะขามป้อม” คือกลุ่มนักสื่อสารที่ใช้ละครเป็นสื่อกลางเพื่อสร้างความรู้…

“พวกเราผสมผสานแนวเพลงสากลดนตรีตะวันตกให้มีกลิ่นอายของความเป็นพื้นถิ่นอีสาน แต่ร้านอาหารหลายแห่งไม่ยอมรับ พวกเขาไม่ให้เราแสดงการเล่นพิณกับเป่าแคนบนเวที พวกเขาไม่เห็นคุณค่าของเครื่องดนตรีพื้นบ้าน แต่เราก็ยังดื้อรั้น เลือกเล่น เลือกร้อง เลือกที่จะเป็นเรา เมื่อเล่นดนตรีด้วยกันเกือบสองปี เสียงดนตรีของวง “จุลโหฬาร” ก็เริ่มลงตัว จนเป็นที่ยอมรับของผู้ฟัง” ยั๊วะ อลงกฎ เจริญธรรม เส้นสายเสียง “พิณ” เครื่องดนตรีพื้นบ้านของภาคอีสาน บนรากฐานงานดนตรีไทยสากลยุคสมัยใหม่…