Art

"มีประโยคหนึ่งที่ จ่าง แซ่ตั้ง สอนเรา คือ “เราต้องทำด้วยความรู้ของเรา ไม่ได้ทำด้วยความรู้ของคนอื่น” คือถ้าเราทำด้วยความรู้ของคนอื่นเหมือนเรากินอาหารแล้วไม่ได้ย่อยไม่ได้ดูดซึม เหมือนรับมรดกแล้วใช้ ไม่ได้เอาเงินไปงอกเงย พออาจารย์ปัดภาพ เราก็ตั้งคำถามขึ้นมาเลยว่า “แล้วเราจะพบตัวตนได้ยังไง” ยิ่งแสวงหาก็ยิ่งไม่เจอ ยิ่งค้นพบ ก็ยิ่งไม่เจอ ทุกวันนี้ผมก็ไม่รู้ว่า เจอตัวตนหรือยัง" https://www.youtube.com/watch?v=mqIKuspa8cw&list=RDmqIKuspa8cw&start_radio=1 ศักดิ์สิริ มีสมสืบ ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2559 มีผลงานด้านจิตรกรรม ผลงานด้านการประพันธ์เพลง บทกวีนิพนธ์...

"วิธีคิดงานวรรกรรมก็เหมือนกับงานศิลปะ ต้องตั้งคำถามว่า ใช้ศิลปะการเขียนแล้วจะได้อะไร? นักเขียนรุ่นเก่าอย่างพวกเรามีสูตรการเขียน ส่วนนักเขียนรุ่นใหม่เขียนหนังสือได้ดีเพราะระบบการพิมพ์ล่มสลาย นักเขียนในโลกออนไลน์เกิดขึ้นจำนวนมาก เพราะไม่มีพื้นที่สื่อหนังสือให้ลงตีพิมพ์ หนังสือวรรณกรรมโดยตรงของไทยไม่มีแล้ว" https://www.youtube.com/watch?v=rq1j7QM-GaY&list=RDrq1j7QM-GaY&start_radio=1 พิบูลศักดิ์ ลครพล ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2560 บนเส้นทางชีวิตศิลปินได้รับอิทธิพลจากงานวรรณกรรมมาแต่ครั้งเยาว์วัย ยามเติบโตความคิดทางศิลปะแสดงออกผ่านศิลปะหลายแขนง งานอักษรเขียนหนังสือนิยาย เรื่องสั้น บทกวี งานดนตรีมีผลงานบทประพันธ์เพลงให้ศิลปินขับร้อง งานโฆษณาหลายชิ้นยังเป็นที่จดจำ ปัจจุบัน ภาพวาดห้วงชีวิตยามอาทิตย์อัสดงยังคงงดงาม ปลายพู่กันสีน้ำของศิลปินแห่งชาติยังเคลื่อนไหว กระแสความคิดศิลปินยังคงทรงพลัง วัยเยาว์ศิลปินแห่งชาติ ผมมีความผูกพันกับเมืองพะเยาเพราะเมื่อครั้งยังเด็กเคยเดินทางมากับคุณยาย มาไหว้สาพระเจ้าตนหลวงตามประเพณี...

"การอ่านหนังสือเป็นการอ่านความคิดคนอื่น การเขียนหนังสือเป็นการอ่านความคิดของตัวเราเอง ไม่ว่าอ่านหรือเขียน เป็นการทำงานความคิด ซึ่งคนไทยยังขาดอยู่ เราต้องลึกซึ้งในรากเหง้า เราจึงจะไม่ตกเป็นเหยื่อความเป็นอื่น คำหนึ่งที่ดี คือ ลึกซึ้งรากเหง้า เข้าใจปัจจุบัน เท่าทันอนาคต ถ้าเราไม่อ่านหนังสือเราก็ตกเป็นเหยื่อ" เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ คือ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.2536 ใช้ชีวิตตามหลักพุทธธรรม มีชีวิตในร่มโพธิ์สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ศึกษาเล่าเรียนทางธรรมที่สวนโมกข์ของท่านพุทธทาสภิกขุ...

"การเล่าเรื่องแบบนิทาน เล่าเรื่องแบบเรียงความ เป็นเบสิกหรือพื้นฐาน แต่ถ้าจะเล่าเรื่องแบบสารคดี เราก็ต้องออกแบบการเล่า เหมือนเราดูหนัง ละครทีวี หรือ ภาพยนตร์ บางทีก็มาจากเรื่องจริง มีตัวละครสนทนากัน มีฉากสวยๆ การเขียนก็เป็นแบบนั้น ในส่วนของการบรรยายเราก็ต้องบรรยายให้สวย ให้สลด ให้เศร้า มันมีหลายระดับ เขียนออกมาก่อน เขียนความคิดออกมาเป็นตัวหนังสือ" วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง ในวัยเยาว์อายุ 15 ปี ก้าวเดินออกจากโรงเรียน...

"หลายปีมานี้ผมเขียนงานนามธรรม (Abstract) ส่วนงานเขียนหนังสือการเล่าเรื่องซับซ้อนขึ้นแต่อ่านง่ายขึ้น เล่มล่าสุดเป็นเรื่อง “โต๊ะทำงาน” มีความหมกมุ่นบางอย่าง ใช้สัญลักษณ์ (Symbolic) ที่จับต้องได้ มีโต๊ะทำงาน มีแสง มีเงา โต๊ะทำงานของเราอาจนั่งเขียนบนหิน หรือมีแมวนั่งบนโต๊ะทำงาน เหมือนจับต้องได้มากขึ้น แต่ก็ยังเป็นเชิงเหนือจริง (Surrealism) การใช้ศิลปะในงานวรรณกรรม การใช้สัญลักษณ์ในงานวรรณกรรม การจัดวางองค์ประกอบตัวละคร เราไม่ได้วางองค์ประกอบตัวละครหลักไว้ตรงกลางของเฟรมเพื่อสื่อถึงบางอย่าง งานเขียนสัญลักษณ์ อย่างหนังสือเรื่อง “แมวดำ”...

ใครบางคนเปรียบว่าข้าคือเบี้ย ต่ำเตี้ยสุดบนกระดานการเมืองถ่อย เป็นไพร่พาลด่านหน้าค่าเพียงน้อย จักกี่ร้อยกี่พันไม่ทันกล เบี้ยยอมพลีชีพเพื่อผู้เหนือกว่า สัจธรรมธรรมดาอย่าสับสน เป็นลูกไล่ปลุกปั่นเป็นกันชน หนีไม่พ้นถูกหลอกออกไปตาย https://www.youtube.com/watch?v=xkMPZpxOnuQ&list=RDxkMPZpxOnuQ&start_radio=1 อรุณ ศรีสวัสดิ์ หรือ ฮวก - อรุณรุ่ง สัตย์สวี ศิลปินท้องถิ่นเชียงใหม่ที่เกิดและเติบโตจากถิ่นอีสาน เขาสืบเชื้อสายไทย ลาว เวียดนาม เติบโตในบรรยากาศวัฒนธรรมที่ผสมผสาน หลังเรียนจบศิลปะที่วิทยาลัยครู เริ่มเขียนเพลง เขียนบทกวี ทำงานศิลปะ เข้ากรุงเทพเล่นดนตรีเลี้ยงชีวิตนาน 2 ปี ก่อนจะเดินทางด้วยรถไฟท่องเที่ยวเชียงใหม่...